آخر خط

تحصیلات نوشت (1)

به رسم این روزهای رفقا منم مختصری از فتوحات بی نظریم تو دوران حمقات آمیز تحصیلاتم رو می نویسم.

 

اول دبستان:                                                                                                                                                                   ورودم به کلاس اول تو مدرسه.جائی که قبلش کودکستانمون بود.روز اول تمام زنگ اول رو پشت در کلاس بودم.روم نشد برم تو.برادرم که از همه ی بچه های مدرسه گنده تر بود زنگ دوم بردم سرکلاس.بعد از دو روز فهمیدم برای پیچوندن خدابیامرز خانم سماواتی معلممون باید بگم دستشویی دارم تا بزاره برم بیرون کلاس.چند هفته ی اول بهترین نمره های کلاس مال من بود. چون هیچ کس به عقلش نمی رسید که با خط کش حروف رو بنویسه به جز منه دودره باز. همین باعث شد که تا الان خطم درحد مرگ افتضاح باشه.

دوم دبستان:                                                                                                                                                                   دیگه لازم نبود هر روز وسط کلاس جیم شیم بریم تو پناهگاهی که وسط حیاط برامون کنده بودن.جنگ تموم شده بود.همونجا بود که فهمیدم وجود برادری هنرمند و همه چی تموم تو مدرسه بلای جون آدمه.به خصوص اینکه مدیر هم با مدیر قبلی که مامانم بوده عجیب کارد و پنیر بودن.نتیجه ی اخلاقی: تمام بادکنکهای 22 بهمن رو با شادونه ترکیدن. کسی هم فکر نمی کرد که کار برادر کوچیکه ی سر به زیر دانش آموز نمونه ی مدرسه و پسر گل مدیر قبلی باشه.

سوم دبستان:                                                                                                                          اولین سال حضور در شهر رویاها تهرون.10 روز بعد از اومدنم رفتم مدرسه.دست به یکی شدن با یه پسری واسه ی کتک کاری با یکی دیگه.دلیلش رو تا همین الانم نفهمیدم. نمرات ثلث اول و دومم کلا" بیست شد.ایضا" انظباط(این خیلی نکته ی مهمیه.بعدا: می فهمین چرا).ثلث سوم یکی دو تا بیست کم آوردم.

 چهارم دبستان:                                                                                                                                                             سال شکوفا شدنم توی تهرون.معلم کلاسمون بنده خدا بچه هاش مریض بودن و همه ش آلمان بود.اولین باری که تو زندگیم مبصر شدم.به مدت دو هفته.منظم ترین دوران کلاس همون موقع بود.دلیشم معلومه خوب.اولین نمره زیر 18 تو کارنامه م ثبت شد. همه داشتن سکته می کردن.انظباط: 12. مادر که عادت داشت فقط بیاد کارنامه بگیره و بره باورش نمی شد.شب که دیدمش تو خونه سئوالش رو قشنگ یادمه: تو با این زن بنده خدا که نصف سال سر کلاس نبوده چی کار کردی که انظباط بهت 12 داده؟ هنوز هم یادم نمیاد چی کار کردم.

پنجم دبستان:                                                                                                                            تشکیل اولین گروه گنگستری مدرسه.اولین باری که مادرم مجبور شد به خاطر یه مورد انظباطی بیاد مدرسه. همونجا آبروم رفت.سه سال تمام زحمت کشیده بودم که مدیرمون نفهمه که من با اون بچه ی سر به راهی که شیفت صبح راهنمایی می خونه برادرمه.همین مساله باعث شد که جمله ای رو که سه سال بود نشنیده بودم رو دوباره بشنوم:  خاک بر سرت.از برادر بزرگت یاد بگیر.تمام پرونده ش سفیده.

اول راهنمایی:                                                                                            اومدن به شیفت صبح همون مدرسه مون.احساس بزرگی کردن واسه س ابتدائی ها.گه گیجه گرفتن از دیدن این همه معلم جور واجور.کماکان نمراتم تحصیلیم مثل یه سد بلند بود در مقابل انظباطم.خونواده عادت کرده بودن که نمرات غیر 20 رو ببینن و تو سرم بزنن.اول از همه انظباط.خوردن بدترین کتکی که تا اون موقع از یه معلم خورده بودم.به چه جرمی؟ فلون فلون شده به چه حقی پاره خط AC  رو گفتی CA.تعجب نکنین.این گناه نابخشودنی باعث شد تا نیم ساعت صدای هق هقم بند نیاد.

دوم راهنمایی:                                                                                                                                                                                           وسط فوتبال بازی کردن گاهی هم درس می خوندیم.صبح قبل از مدرسه،توی مدرسه،ظهر بعد از درسه و عصر قبل از تاریکی هوا.گاهی هم شبا جلوی در خونه خودمون.اولین باری که به یه معلم جلوی مدیر خندیدم. دوستم هی عکس خر می کشید.(الانم وبلاگنویس معروفیه.پیداش کردم اما سوتی قضیه رو نمی دم تا لو نریم هیچ کدوممون)یه معلم داشتیم که مال یه قومیت خاص بود.یه روز اومد و زد زیر گوش جفتمون و انداختمون بیرون.زنگ تفریح به مدیرمون گفت که منو مسخره کردن اینا.ما که مبهوت بودیم هر چی پیغمبر بود رو قسم خوردیم که دروغ میگه طرف.یارو یکی از دفترامون رو آورد و گفت این چیه؟ منم که خنده م گرفته بود گفتم این یه شوخی بین من و ... .هی عکس خر می کشه.یهو یارو گفت: خفه شو.این منم.شما منو دارین مسخره میکنین. بعد از اینکه معلم رفت بیرون آقای افشار مدیرمون به شدت تهدیدمون کرد که اگه کسی از این سوتی مطلع بشه تا هفت نسلمون رو از تحصیل منع می کنه.آسیب دیدگی شدید زانوم توی فوتبال که چند سال زمین گیرم کرد.

سوم راهنمایی:                                                                                                                       خدا رو شکر که یکی دو سال بود از شر برادربزرگم تو مدرسه راحت شده بودم.با ورودش به دبیرستان افت تحصیلی کرده بود و کلی فشار از رو دوشم برداشته شده بود و خانواده ی محترم متوجه شده بودن که نمرات درسی هم در حین تحصیل مهمن.الان یکه تاز تحصیل من بودم.برادر کوچکتر هم خون به جگر میکرد و درس می خوند.هر چی من بی دردسر بودم تو این زمینه اون جبران کرد و انتقام من رو از والدینم گرفت.فقط یه ایراد داشت: انظباط 20.اسمم تو مدرسه خیلی دهن به دهن میشد.اولین کسی بودم که یه معلم با در کنده شده ی کلاس زده بود تو سرش و طرف هر هر به معلم خندیده بود.عوض کردن 4 معلم فارسی و سه معلم دینی در طول فقط 2 ماه باعث شده بود که دو تا بخت النصر برامون بیارن.طبیعی بود که وقتی یکیشون در حالی که خنده ی ملیحی بر لب داشت و از رشته ی تحصیلیش که مهندسی راه و ساختمان بود تعریف کرده بود مورد تمسخر قرار گرفته بود واکنش بدی نشون بده.از اون به بعد فهمیدم که به هیچ راه و ساختمان خونده ای نگم: اینم آخه رشته بود رفته به خاطرش دانشگاه.راه میری ساختمون می کشی؟ البته تنبیه با در کلاس هم خیلی زیاد بود انصافا". با معدل خوبی اومدم بیرون از راهنمایی اما روز آخر امتحان نهایی مرگ رو به چشم دیدم.تو برگه ی سئوالها جواب رو نوشته بودم و گذاشتم توی جامیزم که نفر بعدی که خدابیامرز یکی از تنبل ترین بچه های مدرسه بود بیاد و ورش داره و از روش بنویسه.من که اومدم بیرون 5 دقیقه بعد یکی اومد و داد زد که از فلونی تقلب گرفتن.نمی دونم چه عذابی کشیدم. وقتی که یارو رو دیدم و گفت که مربوط به من نبوده خیالم راحت شد.

 

پ ن:نظر به طولانی بودن این فتوحات از دبیرستان تا پیش دانشگاهی در پست بعدی به سمع و نظر خوانندگان عزیز خواهد رسید.

+ بی سرزمین تر از باد ; ٥:٢٠ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٩/٩/٢٦
    پيام هاي ديگران ()