آخر خط

تولد نوشت

برای روز میلاد تن من                                                                                   نمی خوام پیرهن شادی بپوشی                                                                        به رسم عادت دیرینه حتی                                                                               برایم جام سرمستی بنوشی                                                                          برای روز میلادم اگر تو                                                                                        به فکر هدیه ای ارزنده هستی                                                                         منو با خود ببر تا اوج خواستن                                                                            بگو با من با من زنده هستی                                                                             که من بی تو نه آغازم نه پایان                                                                       توئی آغاز روز بودن من                                                                                   نزار پایان این احساس شیرین                                                                          بشه بی تو غم فرسودن من                                                                          نمی خوام از گلای سرخ و آبی                                                                           برایم تاج خوشبختی بیاری                                                                               به ارزشهای ایثار محبت                                                                                     به پایم اشک خوشحالی بباری                                                                        بزار از داغی دستای تنهام                                                                                   بگیره هرم گرما بستر من                                                                                بزار با تو بسوزه جسم خسته م                                                                   ببینی آتش و خاکستر من                                                                                 ای تنها نیاز زنده بودن                                                                                  بکش دست نوازش بر سر من                                                                            به تن کن پیرهنی رنگ محبت                                                                          اگه خواستی بیایی دیدن من                                                                            که من بی تو نه آغازم نه پایان                                                                              توئی آغاز روز بودن من                                                                                   نزار پایان این احساس شیرین                                                                            بشه بی تو غم فرسودن من

این شعر زیبا رو به یاد معصومیتی که سالهاست از دست رفته تو روز تولدم نوشتم.

اینم داستان 150 کلمه ای که از طرف سارای عزیز به نوشتنش دعوت شدم.

قلبش تند تند می زد،آهسته در را باز کرد که سوی نگاهش با کور سوی نگاه مادر تلاقی پیدا نکند.یواش یواش از پله ها بالا رفت و به گوشه اتاقش خزید.در سوسوی نور ماه سینی غذا را دید که مادر برایش حاضر کرده بود.حوصله شام خوردن نداشت،بی سر و صدا وسایلش را جمع کرد تا صبح زود قبل از اینکه مادر بیدار شود برود.تا حالا که مادر چیزی متو جه نشده.با صدای اولین زنگ ساعت از جا پرید.سریع جمع کرد و رفت.

از خواب بیدار شد.در ساکش را باز کرد.رنگش پرید،غذا داخل ساکش بود.کم کم یادش افتاد صبح که بیدار شد سینی غذا داخل اتاق نبود و وسایلش یک جا جمع شده بود. ناخودآگاه سرش به پایین افتاد و های های... .  چه برقی می زند پوتینهای خاک خورده چند ماه پیشش.

"حاج خانوم سرت سلامت،ایشالا سالم بر می گرده،بزار کمکت کنم هم بزنم"

+ بی سرزمین تر از باد ; ٩:٠٥ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٧/۱٢/٢٠
    پيام هاي ديگران ()