آخر خط

تحصیلات نوشت (1)

به رسم این روزهای رفقا منم مختصری از فتوحات بی نظریم تو دوران حمقات آمیز تحصیلاتم رو می نویسم.

 

اول دبستان:                                                                                                                                                                   ورودم به کلاس اول تو مدرسه.جائی که قبلش کودکستانمون بود.روز اول تمام زنگ اول رو پشت در کلاس بودم.روم نشد برم تو.برادرم که از همه ی بچه های مدرسه گنده تر بود زنگ دوم بردم سرکلاس.بعد از دو روز فهمیدم برای پیچوندن خدابیامرز خانم سماواتی معلممون باید بگم دستشویی دارم تا بزاره برم بیرون کلاس.چند هفته ی اول بهترین نمره های کلاس مال من بود. چون هیچ کس به عقلش نمی رسید که با خط کش حروف رو بنویسه به جز منه دودره باز. همین باعث شد که تا الان خطم درحد مرگ افتضاح باشه.

دوم دبستان:                                                                                                                                                                   دیگه لازم نبود هر روز وسط کلاس جیم شیم بریم تو پناهگاهی که وسط حیاط برامون کنده بودن.جنگ تموم شده بود.همونجا بود که فهمیدم وجود برادری هنرمند و همه چی تموم تو مدرسه بلای جون آدمه.به خصوص اینکه مدیر هم با مدیر قبلی که مامانم بوده عجیب کارد و پنیر بودن.نتیجه ی اخلاقی: تمام بادکنکهای 22 بهمن رو با شادونه ترکیدن. کسی هم فکر نمی کرد که کار برادر کوچیکه ی سر به زیر دانش آموز نمونه ی مدرسه و پسر گل مدیر قبلی باشه.

سوم دبستان:                                                                                                                          اولین سال حضور در شهر رویاها تهرون.10 روز بعد از اومدنم رفتم مدرسه.دست به یکی شدن با یه پسری واسه ی کتک کاری با یکی دیگه.دلیلش رو تا همین الانم نفهمیدم. نمرات ثلث اول و دومم کلا" بیست شد.ایضا" انظباط(این خیلی نکته ی مهمیه.بعدا: می فهمین چرا).ثلث سوم یکی دو تا بیست کم آوردم.

 چهارم دبستان:                                                                                                                                                             سال شکوفا شدنم توی تهرون.معلم کلاسمون بنده خدا بچه هاش مریض بودن و همه ش آلمان بود.اولین باری که تو زندگیم مبصر شدم.به مدت دو هفته.منظم ترین دوران کلاس همون موقع بود.دلیشم معلومه خوب.اولین نمره زیر 18 تو کارنامه م ثبت شد. همه داشتن سکته می کردن.انظباط: 12. مادر که عادت داشت فقط بیاد کارنامه بگیره و بره باورش نمی شد.شب که دیدمش تو خونه سئوالش رو قشنگ یادمه: تو با این زن بنده خدا که نصف سال سر کلاس نبوده چی کار کردی که انظباط بهت 12 داده؟ هنوز هم یادم نمیاد چی کار کردم.

پنجم دبستان:                                                                                                                            تشکیل اولین گروه گنگستری مدرسه.اولین باری که مادرم مجبور شد به خاطر یه مورد انظباطی بیاد مدرسه. همونجا آبروم رفت.سه سال تمام زحمت کشیده بودم که مدیرمون نفهمه که من با اون بچه ی سر به راهی که شیفت صبح راهنمایی می خونه برادرمه.همین مساله باعث شد که جمله ای رو که سه سال بود نشنیده بودم رو دوباره بشنوم:  خاک بر سرت.از برادر بزرگت یاد بگیر.تمام پرونده ش سفیده.

اول راهنمایی:                                                                                            اومدن به شیفت صبح همون مدرسه مون.احساس بزرگی کردن واسه س ابتدائی ها.گه گیجه گرفتن از دیدن این همه معلم جور واجور.کماکان نمراتم تحصیلیم مثل یه سد بلند بود در مقابل انظباطم.خونواده عادت کرده بودن که نمرات غیر 20 رو ببینن و تو سرم بزنن.اول از همه انظباط.خوردن بدترین کتکی که تا اون موقع از یه معلم خورده بودم.به چه جرمی؟ فلون فلون شده به چه حقی پاره خط AC  رو گفتی CA.تعجب نکنین.این گناه نابخشودنی باعث شد تا نیم ساعت صدای هق هقم بند نیاد.

دوم راهنمایی:                                                                                                                                                                                           وسط فوتبال بازی کردن گاهی هم درس می خوندیم.صبح قبل از مدرسه،توی مدرسه،ظهر بعد از درسه و عصر قبل از تاریکی هوا.گاهی هم شبا جلوی در خونه خودمون.اولین باری که به یه معلم جلوی مدیر خندیدم. دوستم هی عکس خر می کشید.(الانم وبلاگنویس معروفیه.پیداش کردم اما سوتی قضیه رو نمی دم تا لو نریم هیچ کدوممون)یه معلم داشتیم که مال یه قومیت خاص بود.یه روز اومد و زد زیر گوش جفتمون و انداختمون بیرون.زنگ تفریح به مدیرمون گفت که منو مسخره کردن اینا.ما که مبهوت بودیم هر چی پیغمبر بود رو قسم خوردیم که دروغ میگه طرف.یارو یکی از دفترامون رو آورد و گفت این چیه؟ منم که خنده م گرفته بود گفتم این یه شوخی بین من و ... .هی عکس خر می کشه.یهو یارو گفت: خفه شو.این منم.شما منو دارین مسخره میکنین. بعد از اینکه معلم رفت بیرون آقای افشار مدیرمون به شدت تهدیدمون کرد که اگه کسی از این سوتی مطلع بشه تا هفت نسلمون رو از تحصیل منع می کنه.آسیب دیدگی شدید زانوم توی فوتبال که چند سال زمین گیرم کرد.

سوم راهنمایی:                                                                                                                       خدا رو شکر که یکی دو سال بود از شر برادربزرگم تو مدرسه راحت شده بودم.با ورودش به دبیرستان افت تحصیلی کرده بود و کلی فشار از رو دوشم برداشته شده بود و خانواده ی محترم متوجه شده بودن که نمرات درسی هم در حین تحصیل مهمن.الان یکه تاز تحصیل من بودم.برادر کوچکتر هم خون به جگر میکرد و درس می خوند.هر چی من بی دردسر بودم تو این زمینه اون جبران کرد و انتقام من رو از والدینم گرفت.فقط یه ایراد داشت: انظباط 20.اسمم تو مدرسه خیلی دهن به دهن میشد.اولین کسی بودم که یه معلم با در کنده شده ی کلاس زده بود تو سرش و طرف هر هر به معلم خندیده بود.عوض کردن 4 معلم فارسی و سه معلم دینی در طول فقط 2 ماه باعث شده بود که دو تا بخت النصر برامون بیارن.طبیعی بود که وقتی یکیشون در حالی که خنده ی ملیحی بر لب داشت و از رشته ی تحصیلیش که مهندسی راه و ساختمان بود تعریف کرده بود مورد تمسخر قرار گرفته بود واکنش بدی نشون بده.از اون به بعد فهمیدم که به هیچ راه و ساختمان خونده ای نگم: اینم آخه رشته بود رفته به خاطرش دانشگاه.راه میری ساختمون می کشی؟ البته تنبیه با در کلاس هم خیلی زیاد بود انصافا". با معدل خوبی اومدم بیرون از راهنمایی اما روز آخر امتحان نهایی مرگ رو به چشم دیدم.تو برگه ی سئوالها جواب رو نوشته بودم و گذاشتم توی جامیزم که نفر بعدی که خدابیامرز یکی از تنبل ترین بچه های مدرسه بود بیاد و ورش داره و از روش بنویسه.من که اومدم بیرون 5 دقیقه بعد یکی اومد و داد زد که از فلونی تقلب گرفتن.نمی دونم چه عذابی کشیدم. وقتی که یارو رو دیدم و گفت که مربوط به من نبوده خیالم راحت شد.

 

پ ن:نظر به طولانی بودن این فتوحات از دبیرستان تا پیش دانشگاهی در پست بعدی به سمع و نظر خوانندگان عزیز خواهد رسید.

+ بی سرزمین تر از باد ; ٥:٢٠ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٩/٩/٢٦
    پيام هاي ديگران ()   

شور نوشت

 

ز جهان دل بر کندم تا شوری پیدا کردم

تو پریشان مو کردی چون مجنون صحرا گردم

ز تو نوشین لب باشد هم درمان و هم دردم

دلم از خون چون مینا لبریز و من خاموشم

شب هجران جای می خونابه  دل می نوشم

ز خیالت برخیزد بوی گل از آغوشم

تو سیه چشم از چشمم تو دوری و من بیمارم

تو سیه گیسو هر شب در خواب و من بیدارم

تو لب میگون داری من اشک گلگون دارم

ز تو پلک در برگیرم از غم دیگر می میرم

به خدا دور از رویت از جان شیرین سیرم

+ بی سرزمین تر از باد ; ٧:٠٦ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٩/٩/٢۱
    پيام هاي ديگران ()   

دانشجو نوشت

بیست و هشتم مهر ماه 1378

شب ساعت 10 بود.کم کم داشتم تعطیل می کردم که تلفن زنگ زد.صدای مادر برام آشنا بود.چند روزی بود که من احمق با مادر کارد و پنیر بودیم.یادم نیست چرا.در جواب سئوالم که چی کار داری جواب داد: تو شماره ی شناسنامه ت چهاره؟ جواب من احمق هم معلوم بود: به تو چه؟ انگار نه انگار که چیزی شنیده: الان خانم... زنگ زد و بهم تبریک گفت.وقتی پرسیدم چرا بهم گفت به خاطر قبولی پسرت تو کنکور.وقتی فهمید خبر نداریم با خنده گفت: مگه شماره شناسنامه ی پسرت 4 نیست؟ تو مگه نگفتی قبول نشدی؟پس این چی میگه؟ من احمق هم با بی میلی جواب دادم: اونم یکیه مثل تو.آدم فضول که شاخ و دم نداره.تلفن رو که قطع کرد تو پوست خودم نمی گنجیدم.فقط یه مشکل بود: نمی دونستم چی  قبول شدم!!!!!!!!

در مسیر برگشت به خونه متوجه شدم که کاردانی صنایع غذایی قبول شدم.نمی خواستم برم.18 سالم بود و خیلی زود بود برام.یکی دو سال وقت داشتم.آخر سر به اصرار پدر رفتم.می گفت: اومدی سر کار و پول زیر زبونت مزه کرده.پشتت باد بخوره از تو درس خون در نمیاد.میریم ثبت نامت می کنیم.دوست داشتی سال دیگه رشته ی دیگه ای بخون.

و از فردای اون روز من شدم دانشجو.ذوقی داشتم و شوقی برای خودم.تاکید کرده بودم کسی نفهمه.و تا روزی که رفتم سر کلاس هیچ کس از فامیل و آشنایان نفهمید.

اون چیزی که برام جذاب بود محیط دانشگاه بود و آشنایی با آدمهایی که سطحشون از من بالاتره.کم کم منم سری تو سرها درآوردم و با همه دوست شدم.از ترم اولی تا ترم آخری.یه اخلاق خاص داشتم که باعث میشد یا کسی طرفم نیاد یا اگه اومد بمونه.اهل سازش نبودم(و نیستم)تا حقم رو نمی گرفتم بی خیال چیزی نمی شدم. اصلا" اسم دانشجو که روم بود حس یه گرین کارت رو برام داشت که باهاش می تونستم خیلی از کارها رو بکنم.بهترین دوران زندگیم دانشجوئیم بود(البت قبل از دوران کنونی).تو دانشگاه یاد گرفتم که قبل از اینکه حرف بزنم بشونم و بخونم.تا این کار رو نکنم از حق خودم که دانستن هستش نمی تونم استفاده کنم.انقدر خوندم و شنیدم و اعتراض کردم که تمام استادهای رشته مون هممن رو شناخته بودن.پام رو که توی گروه آموزش می زاشتم رنگ کارشناس گروهمون می پرید.

اون دوران همزمان بود با دوره ی طلایی مطبوعات و نظام فکری کشور.دریچه ای به روی همه ی نسل سومی ها باز شده بود که هر چقدر ازش استفاده می کردن کم بود و ولیع تر می شدن.بعد از جریان کوی دانشگاه و اون قضایا دانشجوها و تشکل های دانشجوئی قدرت کم نظیری پیدا کرده بودن.خیلی ازمعادلات اجتماعی و سیاسی رو رقم می زدن.خوبی ای که داشتم این بود که هیچ وقت خودم رو آلوده ی سیاست نکردم.اما تا می تونستم تو مسائل اجتماعی بودم.اولین انتخاباتی که تو عمرم شرکت کردم مجلس ششم بود. از رای خودم بسیار راضی هستم.چون به یه سری آدم فهمیده رای دادم که اولین کاری که می خواستن بکنن و نشد(نپرسید چطور نشد و کی نزاشت که معذورم) از میان برداشتن قانون محدود کردن مطبوعات بود.

خلاصه دانشجوئی بود و یه دنیا آرزو.یکی از آرزوهای من و دوستام این بود که بتونیم یه روزی به عنوان داوطلبین کار در سازمانهای خیریه به مردم محروم کشورهای مختلف جهان کمک کنیم.

به هر حال در روز 15 مرداد سال 1384 آخرین نمره م که پایان نامه بود رو گرفتم و چند ماه بعد رفتم سربازی.

حالا حرفم اینه با دوستای خوب دانشجوم.اول که قدر این دوران رو بدونین.قسمت زیادی از شخصیت آینده ی زندگیتون تو همین دوران شکل می گیره.دوم و مهمترینش اینه که دانشجو توی تاریخ ایران فرزند ملت بوده همیشه.تمام حرکات اجتماعی مهم تاریخ معاصر ایران بدون حضو دانشجوها رخ دادنش غیر ممکن بود و خواهد بود.شما وارث خون امثال شریف ها هستین.هر چاقو و قمه ای که به پیکر سلف شما در روز 23 تیر سال 1378 زده شد درست مثل ضرباتی بود که این شجره طیبه رو هرس می کردن.هر چند به بهای از بین رفتن شاخه های جوانی شد که هر کدومشون می تونستن امروز باری رو از روی دوش این جامعه بردارن.

بدونین اون صندلی ای که شما پشتش نشستین روزی روزگاری مال کسایی بود که بدون ادعا و حتی تبحر و تخصص جونشون رو کف دستاشون گرفتن و رفتن به جنگ یک دیوانه ی تا بن دندان مسلح.هر چند که سالها بعد از رفتنشون زن و بچه هاشون رو با اهل و عیال لوط و نوح تو یه ظرف شستشو دادن.

یه زمانی شعار ما این بود: دانشجو می میرد سازش نمی پذیرد.

هیچ وقت دست از اعتراض و عدالت نکشین و مواظب باشین که آلت دست برخی گرگ صفتان سیاستمدار نشین.شماها مسئولین.نه به خاطر من و ماها.به خاطر اون جان و چشمی که از هم نسلای من گرفته ش به خاطر بی گناهان غریبی که به جرم سر در لاک فرو نبردن لای پتوهاشون از چند طبقه به پائین پرت می شدن. توسط کسانی که اون روز گلوی خودشون رو به خاطر آرمانهاشون پاره می کردن اما چند سال بعد با مسخره کردن همون آرمانها تو فیلمهایی که ساختن میلیاردر شدن.

مسئول هستین در برابر ظلمی که قرار بود به ماها وارد بشه و تا حدود زیادی اجازه ندادیم.قرار بود حتی لباس و پوششمون و مدل موی سرمون رو هم با نظر دیگران انتخاب کینم.سر تمام دانشجوهای نسل سومی بالاست.چون محدودیت تحویل گرفتن، وحشیانه باهاشون رفتار شد اما آزادی نصفه نیمه ای رو تحویل دادن.

یار دبستانی من

با من و همراه منی

چوب الف بر سر ما

بغض من و آه منی

حک شده اسم من و تو

رو تن این تخته سیاه

ترکهٔ بیداد و ستم

مونده هنوز رو تن ما

دشت بی فرهنگی ما

هرزه تمومه علفاش

خوب، اگه خوب

بد، اگه بد

مُرده دلای آدماش

دست من و تو باید این پرده‌ها رو پاره کنه

کی میتونه جز من و تو درد ما رو چاره کنه

 

پانزدهم آذر 1389 خورشیدی

+ بی سرزمین تر از باد ; ۸:٢٠ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٩/٩/۱٥
    پيام هاي ديگران ()   

خواب نوشت

خوابیدی بدون لالایی و قصه
بگیر آسوده بخواب بی درد و غصه
دیگه کابوس زمستون نمی بینی
توی خواب گلهای حسرت نمی چینی

دیگه خورشید چهر
ه ت رو نمی سوزونه
جای سیلی یا یه باد روش نمی مونه
دیگه بیدار نمی شی با نگرونی
یا با تردید که بری یا که بمونی

رفتی و آدمکا رو جا گذاشتی
قانون جنگل رو زیر پا گذاشتی
اینجا قهرن سینه ها با مهربونی
تو تو جنگل نمی تونستی بمونی
دلتو بردی با خود به جای دیگه
اونجا که خدا برات لالایی میگه
میدونم میبینمت یه روز دوباره
توی دنیایی که آدمک نداره

تقدیم به شهلا جاهد که ممکنه قربانی اشتباهی خودش شده باشه اما مطمئنا" قربانی کینه ای نه ساله شده.

لطفا" دیگه کسی حرف از نامرادی روزگار و ظلم ظالمان نکنه.ماها کسانی هستیم که حکم به اعدام آدمی رو می دیم که خدا تا روز قیامت که کسی کسی رو نشناسه راجع بهش قضاوتی نمی کنه.

هیچ چیز نمی تونه عمق ناراحتی من رو نشون بده از این قضیه.

+ بی سرزمین تر از باد ; ۱٠:۳۳ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٩/٩/۱۱
    پيام هاي ديگران ()   

تباه نوشت

عمر کوتاه من و تو تباهه عزیزم

توی این شهر

 روزهای در به در ما سیاه عزیزم

توی این شهر

حائل بین من و تو 

کسی نیست غیر من و تو

هر کی زخمی تو گلوشه 

هم صدا نیست غیر من و تو

دست مصلوب مسیحای تو بوده

که همیشه عالم آرای تو بوده

تو که بودی که به هر کس که رسیدی

اینچنین محو تماشای تو بوده

فاصله های من و تو

غم چشمای من و تو

لحظه وداع من و تو

آخر کار من و تو

 

پ ن: این ترانه رو بعد از سالها شنیدم.برام تجدید خاطرات شد.

+ بی سرزمین تر از باد ; ٩:٢۱ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٩/٩/٩
    پيام هاي ديگران ()   

کارگردان نوشت

امشب من و مادر تنها بودیم خونه.پدر سر کار بود و برادر  هم رفته بود تو افتتاح رستوران دوستش بهش کمک کنه.شب دور و ورای ساعت 10 بود که مادر گیر داد بیا مختار رو داره نشون میده.با بی میلی گفتم نمیام.خودش فهمید که اصرار بی جا نکنه.

راستش دو هفته پیش بود که یه نیم ساعتی از این سریال رو دیدم و خیلی هم تاسف خوردم و روزای بعد تاسفم بیشتر شد که چرا نشستم همچین تریلر مزخرفی رو می بینم.قضیه از این قرار بود که کوفیان داشتن تو راه خدا جون می دادن و آماده ی بهشت رفتن بودن تا حوریا رو بغل کنن که ابن زیاد متوسل شد به زناشون و با فریب اونها جنگ رو برد.حالا بگذریم از این موضوع که اصولا" عربهایی که در عصر حاضر زناشون رو آدم حساب نمی کنن چطور اون موقع اجازه اظهار نظر توی جامعه رو بهشون می دادن این جمله ی ابن زیاد برام جالب بود:

در جنگ شهری نیمه از نیروها زنان هستن.برد با کسیه که اونها رو به سمت خودش بکشونه.

واضحه که منظور این بابا چی بود.از ربطهای بعدی که بابایی رو که با مسلم همکاری نکرد رو چسبوندن به آقای ... عدم حضور مردم رو در صحنه های حساس تعمیم دادن به امروز و این مزخرفات بگذریم می رسیم به جلسه ی بعد از فیلم.چند نفر سعی داشتن واژه هایی رو که اخیرا" توی ادبیات سیاسی جامعه باب شده رو بچسبونن به قیام مختار ثقفی اما نمی شد که نمی شد.(البته برای من نمی شد.شاید برای جماعت ساندیس بگیر بشه).

چند روز بعد دیگه داشت سریال مزخرفات کامل میشد.گزارشگران سیمای میلی رفته بودن با ملت تو خیابون راجع به این سریال و اتفاقاتش صحبت می کردن.تاسف برانگیزترین جای ماجرا این بود که یه خانمی با یه پوششی داشت می گفت که: جالبترین قسمت این هفته اونجائی بود که ابن زیاد از ضعف زنها که همون احساسشون هستش استفاده کرد وتونست مردها رو گول بزنه.

با خودم گفتم خدایا ببین یه سری آدم از کار و زندگیشون می زنن و وقت میزارن و زندان میرن که حق کیا رو بگیرن.حقته که دیه ت نصف یه مرد باشه ارزش کل هیکلت و مغز به اندازه ی اون چیزی که چند ماه قبل هیچکس تو وبلاگش نوشته بود نباشه.خاک بر سرت.

البت عجیب نیست از این جماعت.شنیدین درفشانی همسر سفیر ایران تو فرانسه رو که؟ فرمودن که زنها یه غده ای توی مغزشون دارن که جلوی تصمیمات عقلانی رو می گیره.به همین خاطر نباید قاضی بشن.

و اما حرف اول رو آخر می زنم:

جناب کارگردانعزیز.راستش خیلی از شما و شخصیتتون اطلاعی ندارم.فقط یادمه که چند سال پیش هم توی سریال امام علی (ع) شهید شدن اون حضرت رو به جای اینکه معلول جهل و نادانی و دار و دسته بازیهای سیاسی بدونین ربطش دادین به گودرزترین چیزی که میشد.وجود زنی به نام قطامه که آخرش هم به سگ تبدیل شد.این کار باعث شد که ملت از اون سریال فقط قطامش رو به یاد داشته باشن و بس. الانم که اینجوری گل کاشتی.بگذریم از اینکه کیان ایرانی رو مرید مختار کردی (به جای اینکه طبق تاریخ اون رو مرید این بکنی) چطور تونستی تو دنیای امروز که یکی از ملاکهای پیشرفت یک جامعه رو پیشرفت زنان توی اون می دونن کشیده شدن عمر سعد رو به سمت ابن زیاد به زنش ربط بدی و پول پرستی کوفیان رو به زناشون ربط بدی؟با تمام احترامی که براتون قائلم اما هر چی بیشتر به خودم فشار میارم کمترمی تونم قبول کنم که این سریال رو سفارشی و در جهت های خاص نساختی.راستی از فیلم سازای شوروی سابق که برای حکومتشون فیلم ی ساختن خبر داری کجا هستن و الان راجع بهشون چطور اظهارنظر میکنن؟

+ بی سرزمین تر از باد ; ۱٢:۳٦ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٩/٩/٦
    پيام هاي ديگران ()   

نامه ای به رئیس جمهور

دیروز صبح که عازم محل کارم بودم متوجه شدم که وزیر دادگستری ژاپن داره میره که استعفا بده.دلیلش هم اینه که تو یه مصاحبه گفته بودن(( رئیس دادگستری بودن که کار سختی نیست)).به خاطر همین جمله انقدر فشار بهش وارد شد که مجبور شد برای عذرخواهی از کاری که کرده و در لفظ کارش رو سبک شمرده استعفا بده.

بگذریم از اینکه چند وقت پیش یه بابایی یه نفر رو با چاقو تو روز روشن زد و بعدشم کلی رو سرش وایساد تا طرف بمیره و مامورای پلیس هم انگار نه انگار.الان مامورای خاطی بازداشتن که چرا از سلاحشون استفاده نکردن ولی مسئولاشون انگار نه انگار.

چیزی رو که چند روز پیش دیدم باور کردنش برام خیلی سخت بود.حرفهای بعدش هم همین طور.قضیه به یه روستای محروم توی کهکیلویه برمی گشت که تو اون ملت برای رد شدن از عرض رودخونه می بایست عین کماندوها با کابلهای سیمی خودشون رو می رسوندن اونطرف .آسیب اصلی این وسط متوجه بچه ها شده بود که برای رفتن به مدرسه هر روز از اون کابین متحرک استفاده می کردن.طبیعتا" هر چقدر هم تیز بوده باشن بالاخره تو این مدت یه بلایی سرشون می اوده.مثل اون 30 تا بچه که دیگه یه بند انگشت ندارن.

تاسف برانگیز بودن خبر به کنار حرف یکی از مسئولین جالبتر بود: ((شما بی خودی شلوغش کردین.بچه ها با شنا هم می تونن از رودخونه رد بشن.)).یعنی یکی نبوده که به این مرتیکه بگه که آدم عاقل تو اون آب و هوا مگه چند ماه میشه از رودخونه روزی دو مرتبه با شنا رد شد؟

چند روز بعد فیلمی رو تو تلویزیون ملی ایران نشون دادن که فرماندار(یا استاندار) محترم اون منطقه تو جمع مردم اونجا می گفت: ما 60 میلیون تومن سریعا" گذاشتیم برای این کار تا این پل زده بشه و ... .

 

نمی دونم چی بگم....

میگن زمان رضا خان میر پنج یه روز وزیر کشاورزی میاد و درخواست صادرات گندم به ترکیه رو میده. رضا شاه ازش می پرسه که: ملت لنگ نمیشن؟ طرف هم میگه: نه.مطمئن باشین.

چند هفته بعد رضاشاه توی یکی از گشتهای همیشگی صبحگاهیش می بینه که ملت دم یه نانوائی صف بستن بهوت.علت رو که می پرسه متوجه میشه که آرد نیست و کم شده.همون روز وزیر مربوطه رو صدا می کنه و میگه:من صبح دم یه نونوایی بودم و فهمیدم که آرد کم شده.برو بمیر.

فکر می کنین چه اتفاقی بعدش افتاده؟

درست حدس زدین طرف خودش رو از ترس میکشه.

به نظرتون هنوز کسی تو این خاک هست که به یه مهندس بگه برو وایسا زیر پلی که ساختی تا قطار از روش رد بشه؟

ای کاش یکی پیدا میشد و همونطور که یه قاتل رو به قصاص در ملا عام محکوم می کنن مسئولین محترم رو هم مجبور می کرد که تا روزی که پل آماده بهره برداری بشه خودشون(نه بچه های بی گناهشون) با اون وسیله از این رودخونه رد بشن.مگه قرار نیست چشم در برابر چشم و گوش در برابر گوش باشه؟

خلاصه آقای رئیس جمهورجون هر کی دوست داری بیا و به بقیه کارگزارات نشون بده که یه من ماست چقدر کره داره.لااقل برای یک بار.یادت باشه که تو کشور دوست و برادرت یه مسئول برای لوث کردن کارش در حرف مجبور به استعفا میشه اما اینجا مردمت رو ناقص می کنن و تازه بعد از اینکه سر و صدای قضیه در میاد کلی هم سرشون منت می زارن.

راستی هیچ به دیه ی اون بندگان خدا فکر کردی؟ گردن کیه به نظرت رئیس جان جمهور؟

 

پ ن : یه خبر توپ.اون خانمی و که هفته ی قبل تو بازیهای آسیایی قهرمان ووشو شد رو که یادتونه؟خاطرتون هست چقدر روش مانور دادن این مسئولین با کفایت ما؟ حالا بنده ی خدا وقتی طلب خونه ای رو کرده که وعده داده شده بود بهش فکر می کنین چه جوابی بهش دادن؟                                                                                           تا شوهر نکنی از خونه مونه خبری نیست.عصبانی    قهقهه                                     یعنی اگه بخواد دوباره بره واسه ی تیم ملی مبارزه کنه خیلی نامرده طرف.

 

+ بی سرزمین تر از باد ; ۱٢:۳٧ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٩/٩/۳
    پيام هاي ديگران ()