آخر خط

تولد نوشت

برای روز میلاد تن من                                                                                   نمی خوام پیرهن شادی بپوشی                                                                        به رسم عادت دیرینه حتی                                                                               برایم جام سرمستی بنوشی                                                                          برای روز میلادم اگر تو                                                                                        به فکر هدیه ای ارزنده هستی                                                                         منو با خود ببر تا اوج خواستن                                                                            بگو با من با من زنده هستی                                                                             که من بی تو نه آغازم نه پایان                                                                       توئی آغاز روز بودن من                                                                                   نزار پایان این احساس شیرین                                                                          بشه بی تو غم فرسودن من                                                                          نمی خوام از گلای سرخ و آبی                                                                           برایم تاج خوشبختی بیاری                                                                               به ارزشهای ایثار محبت                                                                                     به پایم اشک خوشحالی بباری                                                                        بزار از داغی دستای تنهام                                                                                   بگیره هرم گرما بستر من                                                                                بزار با تو بسوزه جسم خسته م                                                                   ببینی آتش و خاکستر من                                                                                 ای تنها نیاز زنده بودن                                                                                  بکش دست نوازش بر سر من                                                                            به تن کن پیرهنی رنگ محبت                                                                          اگه خواستی بیایی دیدن من                                                                            که من بی تو نه آغازم نه پایان                                                                              توئی آغاز روز بودن من                                                                                   نزار پایان این احساس شیرین                                                                            بشه بی تو غم فرسودن من

این شعر زیبا رو به یاد معصومیتی که سالهاست از دست رفته تو روز تولدم نوشتم.

اینم داستان 150 کلمه ای که از طرف سارای عزیز به نوشتنش دعوت شدم.

قلبش تند تند می زد،آهسته در را باز کرد که سوی نگاهش با کور سوی نگاه مادر تلاقی پیدا نکند.یواش یواش از پله ها بالا رفت و به گوشه اتاقش خزید.در سوسوی نور ماه سینی غذا را دید که مادر برایش حاضر کرده بود.حوصله شام خوردن نداشت،بی سر و صدا وسایلش را جمع کرد تا صبح زود قبل از اینکه مادر بیدار شود برود.تا حالا که مادر چیزی متو جه نشده.با صدای اولین زنگ ساعت از جا پرید.سریع جمع کرد و رفت.

از خواب بیدار شد.در ساکش را باز کرد.رنگش پرید،غذا داخل ساکش بود.کم کم یادش افتاد صبح که بیدار شد سینی غذا داخل اتاق نبود و وسایلش یک جا جمع شده بود. ناخودآگاه سرش به پایین افتاد و های های... .  چه برقی می زند پوتینهای خاک خورده چند ماه پیشش.

"حاج خانوم سرت سلامت،ایشالا سالم بر می گرده،بزار کمکت کنم هم بزنم"

+ بی سرزمین تر از باد ; ٩:٠٥ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٧/۱٢/٢٠
    پيام هاي ديگران ()   

عشق سالهای وبا - 2

اول که سلام.

جای تمامی دوستان خالی چه تعطیلات خوبی داشتم.تجربه فوق العاده ای بود.توی 3 روز مسافرت 7-8 ساعت خوابیدن و لذت بردن از سفر چیزی که مخلص کلامه.این دفه رفته بودیم به پرنده های مهاجر سر بزنیم تا بدونیم که معنی زندگی از نظر اونا چیه.اونا دیگه چرا سفر می کنن.صرفا" به خاطر آب و غذا و هوا یا چیز دیگه ای در میونه؟       نمی تونم حس حسادت خودم رو بهشون مخفی کنم.خوش به حالشون.

این روزا که فراخوان های خوشگل می آد برای همه منم می خوام یه فراخوان بدم.    می خوام از سفرهاتون و لذتهایی که از اون بردین بنویسین.چیزی که تا حالا به کسی نگفتین یا به هر کسی نگفتین یا انقدر عالی بوده که به همه گفتین.منظورم یه تجربه یا درس فوق العاده س.از همه می خوام بنویسن اما می دونم که دوستای خوبی مثل رندانه نویس عزیز وبلاگستان فارسی و علی آقای گل و یکتا جزیره این حوالی و خورشید خانوم اون بالا مالا ها، دست رد به سینه م نمی زنن.البته از سیندرلای تازه متولد شده و نوازنده ساز خدا و دختر خانوم ماه و تنها ماه آبی آسمون هم انتظار دارم اونم در حد تیم ملی. می خوام همدیگه رو تو سفرامون شریک کنیم.

ممنون

 

قبلا" از مارکز و عشق سالهای وبا گفته بودم.یکی از مهلکترین کتابهائیه که تا حالا خوندم.داستان یک عمر زندگی اشتباه انسانه که در مورد خیلی از پدر و مادرهای بالای 40-50 سال امروزی صدق می کنه.قصه دوست داشتنهای افسانه ای که در یک زمان کوتاه (بسته به مقیاس زمانی رابطه از لحظه تا روز) تبدیل به نفرت یا هر چیز دیگه ای میشه.و بعد راه جدید و نفر جدید.با یک تفاوت: در رابطه جدید بیشتر از اینکه علاقه و دوست داشتن مطرح باشه نیاز مطرحه.جای خالی یک نفر دیگه رو پر کردن حرف اول رو توی این رابطه جدید میزنه.خوب مشخص که ره به ترکستان ختم میشه.خیلی عذر   می خوام ولی عبارت دقیقش آویزان شدن هستش.در این موارد طرفی که آویزان شده تو موضع ضعفه و کمترین اختیار رو از خودش داره.باور کنید من دیدم کسائی رو که انقدر متکبر بودن که به دور و برشون نگاه هم نمی کردن و هر کسی رو که از خودشون به خصوص از لحاظ مالی پائینتر بود آدم حساب نمی کردن اما تمام زندگیشون رو ظرف 1 هفته گذاشتن در اختیار کسی که از لحاظ تحصیلی،شعور،احساس مسئولیت،موقعیت اجتماعی و پول پائینتر از خودشون بود و حتی خونواده خودشونم فروختن به این آدم و کار رو به جائی رسوندن که اعتراف می کردن که شخص جدید صاحبشونه.

انقدر دردناکه که دیگه ترجیح می دم سرنوشت این رابطه رو نگم.اما چرا؟چرا باید کار به جائی برسه که شخص مجبور بشه به کمترین ها رضایت بده؟مگه انسان تعالی طلب نیست؟

+ بی سرزمین تر از باد ; ۸:٠٦ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٧/۱٢/۱٠
    پيام هاي ديگران ()